Takvim yaprakları değiştiğinde, sanki bizden de bir şeylerin bir anda değişmesi beklenir.

Yeni yıl gelir, kararlar sıralanır: daha sağlıklı olacağım, daha çok çalışacağım, daha az üzüleceğim…

Ama çoğu zaman mart ayı gelmeden bu kararlar sessizce hayatımızdan çıkar.

Belki de sorun karar almakta değil, kendimize bakışımızda.

Kişisel gelişim, her yeni yılda baştan yaratılan bir “ben” inşa etmek değildir.

Asıl mesele, zaten bildiğimiz ama ertelediğimiz gerçeklerle yüzleşebilmekte gizlidir.

Neye tahammül ediyorum?

Nerede kendimi yok sayıyorum?

Hangi “idare eder”ler beni yavaş yavaş tüketiyor?

Yeni yıl, bu soruları daha dürüst sormak için bir davet olabilir.

Kendimizi geliştirmek; daha fazlasını yapmak değil her zaman.

Bazen daha azını kabullenmemek,

Bazen “hayır” demeyi öğrenmek,

Bazen de yorulduğunu fark edip durabilmektir.

Yeni yılda belki de en gerçekçi karar şudur:

Kendimle daha adil bir ilişki kuracağım.

Herkese yetişmeye çalışırken kendini geride bırakan,

Hissettiğini bastırıp güçlü görünmeye çalışan,

Sınır koyduğu için suçluluk duyan yanlarımız var.

Kişisel gelişim, bu yanları onarmayı seçmektir.

Yeni yıl mucize vaat etmez.

Ama farkındalık getirir.

Ve farkındalık, değişimin en sessiz ama en kalıcı halidir.

Bu yıl kendine şunu sor:

“Daha iyi biri olmak için değil, kendim olabilmek için neye ihtiyacım var?”

Belki cevap bir hedef listesi değil,

Bir duruş, bir netlik, bir iç huzur olur.

Ve belki de bu, alınabilecek en güçlü yeni yıl kararıdır.