Hayat, çoğu zaman gerçekliğin sınırlarını belirsizleştirir. Hayali gerçekler, insanoğlunun inançlarıyla ördüğü yanılsamalardan oluşan bir duvar gibidir. Bu duvar, kimi zaman hakikati saklar kimi zaman da onun yerine geçer. Çağımız insanının zihinsel dinamikleri, gerçeklik algısı ile hayal dünyası arasında karmaşık bir denge üzerine kurulu. Bu dengenin bozulması, insanların olmayan şeyleri var gibi algılamalarına neden olabilir. Hayali gerçekler, aslında insan zihninin kurgusal üretim kapasitesinin bir yansımasıdır. Psikolojik bir savunma mekanizması olarak iş görebileceği gibi, zaman zaman zihinsel rahatsızlıkların habercisi de olabilir. Kimi zaman korkularımızın kimi zaman da inançlarımızın birer yansıması olan bu kurgular, insan zihninin belirsizliklerle başa çıkma çabasının bir sonucudur. İnsan zihni, belirsizlik karşısında boşlukları doldurma eğilimindedir ve bu süreçte üretilen senaryolar, insan için mutlak birer gerçeklik hâline gelebilir. Ancak, bu “gerçekler” çoğu zaman nesnel dünyanın dinamikleriyle örtüşmez.

Hayali düşmanlar, özellikle ön yargılarımızın ve korkularımızın birer dışa vurumu olarak ortaya çıkar. İnsanın kendi güvensizliklerini bir kişi, grup ya da duruma yansıtması, bu unsurları hayali bir tehdit olarak algılamasına yol açar. Bu algı yanılgısı, insanın gerçeklikten uzaklaşmasına ve toplumsal ilişkilerin zarar görmesine neden olabilir. Bu durum gerçek düşmanlardan çok daha tehlikelidir; çünkü mücadele edilen bir dış güç değil, insanın kendi içindeki huzursuzluktur. Nitekim, sosyal kutuplaşma, ayrımcılık ve ön yargılar, bu hayali düşmanların beslendiği bir zemin yaratır. Tarih boyunca toplumların içine düştüğü çatışma ve ayrışma süreçlerinin temelinde de bu tür hayali tehditlerin etkili olduğu görülmektedir.

İnsanlar kimi zaman içinde yarattığı hayali gerçeklerden hareketle kendine hayali düşmanlar yarattığı gibi hayali dostlar da yaratabilir. Kendilerine yol arkadaşı edinebilmek için çok çeşitli yöntemlere başvurması gerekir. Bunun için diğer insanları ikna etmesi gerekir. Ama nasıl? Goebbels’in dediği gibi, “Eğer bir yalanı yeterince uzun, yeterince gürültülü ve yeterince sık söylerseniz insanlar inanır. İnsanları bir yalana inandırmanın sırrı, yalanı sürekli tekrar etmektir...” Böylece ikna ederek kendi yanlarına çektikleri hayali (gerçek olmayan) dostlar, insanın yalnızlık korkusuyla çevresine topladığı, samimiyetten yoksun insanlardır. Onların varlığı, yalnızlık veya bir cepheleşme isteği neticesinde hasıl olmuştur. Gerçek dostluk, dayanışma ve karşılıklı güven üzerine kuruluyken bu tür dostluklar yalnızca boş bir yanılsamadan ibarettir. Belki de amaçlar için birer destek kuvvetidir.

Sevgiyle kalın…