Manavgat, yalnızca Akdeniz’in sıcak rüzgârlarını ve bereketli topraklarını değil, aynı zamanda yüzyılların birikimiyle yoğrulmuş bir kültürel mirası da taşır. Bu miras, geçmişin hatıralarından ibaret değildir; bugünün kimliğini, yarının ise yönünü belirleyen bir temel taşı niteliğindedir. Ancak bu mirasın korunması, yaşatılması ve gelecek kuşaklara aktarılması, kendiliğinden gerçekleşecek bir süreç değildir. Bilinçli bir çaba, ortak bir duyarlılık ve süreklilik arz eden bir kültür politikası gerektirir. Bu kültürel miras, son yıllarda hızla değişen toplumsal yapının, göçün ve dijitalleşmenin etkisiyle sessizce zayıflamaktadır. Dünün sokak sohbetlerinde, düğünlerde, pazar yerlerinde duyulan özgün söyleyişler artık yerini daha genel, kalıplaşmış ifadelere bırakmaktadır. Bu değişim doğal bir dönüşümün parçası gibi görünse de dilin kaybı kültürün hafızasının da silinmesi anlamına gelir.

Manavgat’ın dili ve kültürü, yalnızca nostaljik bir hatıranın değil; aynı zamanda kimliğin, aidiyetin ve kentlilik bilincin taşıyıcısıdır. Bu yüzden bugün atılacak adımlar, geleceğin kültürel zeminini şekillendirecektir. Örneğin; gençlerin de ilgisini çekmek için Manavgat’ın sosyo-kültürel mirası, dijital ortama taşınmalı, sosyal medya ve kısa belgesel formatlarıyla yeniden yorumlanmalıdır. Kültürel korumanın bir diğer ayağı, sözlü geleneklerin kayıt altına alınmasıdır. Yaşlı kuşakların anlattığı Manavgat türkülerinin, masallarının, yerel dil özelliklerinin derlenmesi ve dijital bir arşivde toplanması büyük önem taşır. Bu arşiv hem araştırmacılar hem de halk için değerli bir kaynak olur. Bu noktada, kültürel mirasın korunması yalnızca nostaljik bir çaba değil, toplumsal kimliğin yeniden inşası için bir gerekliliktir. Yerel yönetimlerin, sivil toplum kuruluşlarının ve eğitim kurumlarının bu alanda ortak hareket etmesi elzemdir. Bununla birlikte, her kültür ancak yaşandığı ölçüde var olur. Bu nedenle, yerel festivallerin içeriğinde sadece turistik unsurlar değil, halk müziği, geleneksel el sanatları ve yerel tiyatro gibi özgün kültürel öğelere de yer verilmelidir. Çocuklara, gençlere ve turistlere Manavgat’ın kendine özgü dil ve anlatım biçimlerini tanıtan atölyeler düzenlenebilir.

Manavgat’ın geleceği, geçmişiyle kuracağı bağın gücüyle şekillenecektir. Çünkü kültür, toprağın üstündeki binalardan değil; o toprağa sinmiş hikâyelerden, duygulardan ve insan ilişkilerinden doğar. Eğer bu hikâyeleri yaşatabilirsek Manavgat yalnızca turistik bir merkez değil, Anadolu’nun kültürel kalelerinden biri olmaya devam edecektir. Kısacası, Manavgat’ın dili ve kültürü bir müze objesi değil, yaşayan bir mirastır. Onu korumanın yolu, onu yaşatmaktan geçer. Her bir kelime, her bir türkü, her bir deyim bu toprakların ruhunu taşır. Eğer bu mirasa sahip çıkmazsak geleceğe yalnızca sessiz bir coğrafya bırakırız. Ama eğer sahip çıkarsak Manavgat’ın sesi, dili ve kültürü, zamanın ötesinde yaşamaya devam eder.

***

Ben de yazdım -bir teşekkür ve bir ara-

Yazının insan hayatındaki yeri, kimi zaman bir suyun akışı gibidir; sessizce başlar, kıvrımlar çizerek yol alır, kimi yerde taşar, kimi yerde durulur. Bu satırlar da yıllardır aynı nehrin kıyısından, aynı sesin yankısıyla doğdu. Her yazı, Manavgat’ın taşına, suyuna, insanına dair bir iz taşıdı; bazen bir türkünün sözünde, bazen bir çocuğun dilinde, bazen de geçmişle bugünün arasında kalan ince bir seste… Şimdi o izlerin gölgesine dönüp bakma, durup bir nefes alma zamanı, benim için.

Her yazı, yazarın kendi sesini aradığı bir yolculuktur. Bazen yazmak bir direniştir; bazen de bir hatırlayıştır. Unutulmaya yüz tutmuş sözcükleri, bir zamanlar sokaklarda yankılanan sesleri, yaşlı bir insanın anlattığı bir hikâyeyi kalemle tutmak, bir hafıza borcudur. Belki de bu yazıların en kıymetli tarafı buydu: Kendi sesimizi, kendi kültürümüzü, kendi dilimizin köklerini hatırlamak…

Her yazı bir iz bırakır, ama o izin nereye uzanacağını çoğu zaman bilemeyiz. Ben sözcüklerin gölgesinde yürüdüm; siz o gölgede bir anlam buldunuz. Bugün, yüzüncü yazımla, bu köşeye bir süreliğine ara verme vaktinin geldiğini hissediyorum. Her sözcüğün bir nefes aralığı, her hikâyenin bir suskunluk payı olmalı. Yazının sessizliği, bazen sözcüklerin anlatamadığını anlatır. Bu ara, bir vedadan çok bir içe dönüş, bir yenilenme arayışıdır. Çünkü yazmak da tıpkı hayat gibi, ara verince büyür, derinleşir. Belki başka bir formatta yine bu sayfalarda buluşmaya devam ederiz.

Bu süreçte eleştirileriyle, teşvikleriyle ve destekleriyle bana eşlik eden herkese teşekkür ederim, köşelerinde bana yer veren Nehir gazetesi ailesine de ayrıca minnettarım.

Görüşmek, yeniden yazının ışığında buluşmak dileğiyle… Sevgiyle kalın!