İnsanın fikri neyse yaşantısı da odur der atalarımız. Kültürümüz de bu konuda pek çok atasözü, deyim vardır. Evet, siz neyseniz dünyanızda da çevreniz de yaşantınızda aynıdır. Önemli olan bakmak değil baktığını görmektir. Çevrenize bir bakın binlerce milyonlarca insan var bakıp da görmeyen. Neyi görmüyorlar? Öncelikle birbirlerini görmüyorlar, birbirini ezen, çiğneyen, yok sayan insanlar karşısındakini görür mü? Görmez, göremez. İşte karşısındakini görmeyen bir birey neyi görebilir ki? Gerçi onların görmesini de beklemek fazla iyimserlik olur. İşte bu görme-görememe eylemi insanın iç dünyasına da yansır ki asıl farkındalık orada başlar. Yoksa sen karşındakini görmüşsün, görmemişsin fazla önemli değil. Ama sen iç dünyandaki olguları görmezsen, fark etmezsen içselleşir soyutlaşırsın.
Baktığını gören, ondan anlam çıkarıp güzele ulaş ise bilgeleşir varsıllaşır, olgunlaşır. Siz hangisini seçersiniz bilemem. Ama bakmak ile görmek sizin yaşam felsefenizdir. Değiştirmek te kendi elinizdedir.

“Sultan Ahmed, Şeyhi Aziz Mahmud’a bir hediye sunmak istiyordu. Mürşidinin kendisinden bu hediyeyi kabul etmesi onu çok mutlu edecekti. Sultan Ahmed bir gün kendine uygun gördüğü bir hediyeyi Aziz MahmudHüdayi Hazretlerine gönderdi. Ama Şeyh Hazretleri kabul etmedi. Şüphesiz bu kabul etmeyiş, sultana karşı bir tavır anlamına gelmiyordu. Gerçek din büyüklerinden çoğu prensip olarak hediye kabul etmezdi. Bu, büyük insanların dünya malına hangi gözle baktıklarını, başkaları için ulaşılmaz sayılan şeylerin nazarlarında hiçbir değer taşımadığını ifade etmenin bir yoluydu.
Sultan Ahmed şeyhi Hüdayi’nin kabul etmediği hediyeyi yine bu devrin maneviyat ulularından Abdülmecit Sivasî’ye gönderdi. Sivasî kabul etti.
Kendisine, padişahın aynı hediyeyi Aziz MahmudHüdayi’e sunduğu ama kabul etmediği de hatırlatıldı. Sivasi Hazretleri gerçek büyüklere yakışır bir tutum ortaya koydu;
“Hüdayi Hazretleri bir karga değildir ki leşi kabul etsin” dedi.
Aziz MahmudHüdayi’ye de;
“Sizin kabul etmediğiniz hediyeyi Şeyh Sivasî kabul etti” dediler.
Onun tepkisi de şöyle oldu;
“Onun için hiç bir sakıncası yoktur. Çünkü o öyle büyük bir ummandır ki (Okyanus) bir parçacık çamurun kendini bulandırmayacağını bilir.”

İşte bakış açısı bu kadar farkındalık yaratıyor insanlar arasında. Siz hangi tarafta olursunuz bilemem. Ama iki farklı eylem, iki farklı bakış açısı iki aynı anlam. Önemli olan bu güzellikleri birbirimize suna bilmekte. Eğer bu güzellikleri birbirimize sunabilirsek toplumda bir gülümseme olacaktır. Toplum gülümserse insanlar zaten gülümser, güzelleşir.
Bardağın dolu tarafını görmek çok zor değildir ama bakış açımızı değiştirmek gerçekten zordu. Biz bakış açımızı değiştirmeyi başara bildiğimiz sürece zaten bardağın dolu tarafını göreceğizdir. Başkasını değiştirmek zordur. Anlamı da yoktur ama kendimizi değiştirmek kolaydır anlamlıdır. Yeter ki bakış açımız farkındalık yaratsın zaten çok şey değişecektir. Başkalarının bakışı seni rahatsız edebilir ama senin bakışların başkalarını rahatsız etmesin. Sen başkalarını rahatsız etme hakkına sahip değilsin. Bir başkasının yanlışı senin doğrun olmamalı. Bakış açınız güzele ulaşsın sonrası zaten güzel olur.