1.6.4. Siyonizmin Hedefleri

Siyonizm ideolojik kurgusunu, hareket tarzını, hedeflerini, hatta bu hedeflerin sıralamasını da muharref Tevrat’tan alır.

Tevrat’taki Akışa Göre Siyonizmin Hedefleri;

1.      Dünya Yahudilerinin Siyon (Kudüs)’a dönüşünün sağlanması,

2.      Siyon merkezli Yahudi devletinin kurulması,

3.      Vaadedilmiş Toprakların ele geçirilmesi (savaş),

4.      Mesih’in gelmesi için savaşlar çıkarılması,

5.      Mesih’in gelmesi ve Süleyman Mabedini yapması,

6.      Mesih’in büyük savaşta, inanmayanları (Yahudi olmayanları) öldürmesi,

7.      Mesih’in dünyada tüm insanlığın üzerine Yahudileri hakim kılması,

8.      Bu düzende bin yıllık dönemin yaşanmasıdır.

Siyonist ideolojide;

Kudüs’te toplanma; milli birliği,

Devlet kurma; siyasi egemenliği,

Vaadedilmiş topraklar; yurdu, vatanı,

Savaşlar çıkarılması; Mesihe çağrıyı

Süleyman Mabedinin inşası; Tanrının desteğini

İnsanlık üzerine hakimiyet; seçilmiş milleti

Bin yıllık dönem; bu dünyadaki cenneti temsil etmektedir.

1.6.4.1. / 1.Hedef: Dünya Yahudilerinin Siyon (Kudüs)’a Dönüşünün Sağlanması

Siyonizmin öncelikli hedefi, Yahudilerin Kudüs’e dönmelerini sağlamaktı. Bu, tüm dünyadaki Yahudilerin Filistin’e göç etmesi anlamına geliyordu. Bunun için öncelikle pek çok ülkeye yayılmış Yahudileri Filistin’e göçe ikna etmek gerekiyordu. Siyonizm, kurduğu örgütlerle, dünya çapında bir Yahudi göçünün organizesi için uzun yıllar yoğun çaba harcamıştır.

Yahudilerin Filistin’e göçü, Kudüs’ün Yahudi inancındaki yeri gibi dini ve kültürel nedenler, Rusya, Orta ve Doğu Avrupa ülkelerinde Yahudilere karşı yapılan baskı, zulüm ve sürgünler gibi siyasal nedenler ve ayrıca ekonomik nedenlere bağlı olarak gerçekleşmiştir.

Ancak batılı devletler için amaç bambaşkaydı. Onlar, ülkelerinde sebep oldukları türlü sorunlar yüzünden Yahudileri göndermek, ülkelerini Yahudilerden temizlemek istiyorlardı. Bu yüzden tüm Avrupa ve Rusya, Yahudi göçlerinin hem sebeplerini hazırlamış, hem de göçü hararetle desteklemiştir.

Yahudilerin Filistin’e göçü, 19. Yüzyılın son çeyreğinden itibaren süreklilik kazanmıştır. Bu dönemde göçenler genellikle yaşadıkları ülkelerde gördükleri kötü muameleden kaçan Yahudilerdi. 1897 tarihinde kurulan ve başkanlığını Theodor Herzl’in yaptığı Dünya Siyonist Teşkilatı bu amaçla Filistin Yahudi Ajansını ve Yahudi Ulusal Fonu kurdu. Bu iki yapı, Yahudilerin tüm dünyadan Filistin’e göçlerini teşvik ve organize ettiği gibi, gelenlerin, barınma ve geçimlerinin temini konusunda da yardım sağlıyordu.

1917’de İngilizlerin Filistin’i işgaliyle bu topraklar Osmanlının elinden çıkmış, aynı yıl İngiliz dışişleri bakanının ismiyle anılan Balfour Deklarasyonu, Yahudilere Filistin’de yurt edinmenin yolunu açmıştır. 1922 yılında Milletler Cemiyetinin İngiltere’nin Filistin’deki Manda Yönetimini onaylaması ve 21 Eylül 1922 tarihinde Amerikan Kongresi’nin Filistin’de bir Yahudi yurdu kurulmasını kabul etmesi, Yahudilerin Filistin’e göçüne uluslararası planda destek kazandırmış ve göçleri yoğunlaştırmıştır.

İkinci dünya savaşı öncesi, 1933 yılında Almanya’da Nazi Partisi (Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi)’nin iktidara gelmesi, Yahudi tarihinde önemli bir kırılma noktasıdır. Hitlerin önderliğindeki Nazi Partisi, Almanların üstün ırk olduğu ve bu ârî ırka yabancıların karışmaması gerektiği doktrininden hareketle özellikle Yahudilere karşı saldırgan, çoğu kez de ölümcül uygulamalara girişti. Bu durum Almanya’daki Yahudilerin Filistin’e göçünü hızlandırdı. Öyle ki, ikinci dünya savaşı bittiğinde Filistin’deki Yahudi nüfusu 600 bini geçmişti. Bu sayı, artık milli bir Yahudi Devleti kurmak için yeterliydi.

1948 yılına kadar yapılan Siyonist faaliyetlerle Filistin’de ciddi bir Yahudi nüfusu oluşturulmuş, böylece “Dünya Yahudilerinin Siyon (Kudüs)’a Dönüşünün Sağlanması” olan siyonizmin ilk hedefi gerçekleşmiştir.