1.6. YERYÜZÜNÜN İFSADI SİYONİZM

İsmi milletlerin babası manasına gelen Hz. İbrahim (Abraham) Peygamberin oğlu Hz. İshak’tan olma torunu Hz. Yakup, İsrail olarak anılır. Hz. Yakup’un on iki oğlundan gelen on iki kabile de İsrailoğullarıdır.

Hz. İbrahim döneminden bu yana Kenan Diyarı ( Filistin)’nda yaşayan İsrailoğulları, tarih boyunca, istilalar, kuraklık vb. nedenlerle Kenan’dan ayrılış ve geri dönüşler yaşamışlardır.
İlk olarak M.Ö. 2200’lü yıllarda bu topraklarda yaşayan Hz. İbrahim kıtlık nedeniyle Mısır’a göç etmiş, daha sonra tekrar Kenan (Filistin)’a dönmüştür.

Hz. Yusuf zamanında (M.Ö. 1600’ler) yine Mısır’a yerleşen İsrailoğulları, yaklaşık 400 yıl sonra, Hz. Musa’nın önderliğinde bugünkü Filistin topraklarına kadar gelmişlerdir (M.Ö. 1130’lar).

M.Ö. 608’e gelindiğinde, Filistin toprakları, Babil Krallığı tarafından istilaya uğramış, bu istila sırasında Süleyman Mabedi yıkılmış ve İsrailoğulları Babil’e sürgün edilmiştir. Bu olay İsrailoğullarının tarihinde “Babil Sürgünü / Birinci Sürgün” olarak geçer.

M.S. 66’da ise bu kez Filistin Roma Krallığı tarafından istila edilmiş, İsrailoğullarının çoğu öldürülmüş kalanları ise Roma Krallığının en uzak bölgelerine sürülmüşlerdir. Bu ise “İkinci Sürgün” olarak adlandırılır.
Tarihsel süreç göz önüne alındığında, bu sürgünden itibaren Filistin’de yok denecek kadar az bir nüfusa sahip olan İsrailoğullarının bir devlet olarak bölgeye hâkim oldukları sürenin göreceli olarak kısa olduğu görülür.

Roma sürgünüyle yurtsuz kalan Yahudiler, dünya üzerinde pek çok ülkeye yayılmışlar, böylece Yahudi diasporası (kopuş-dağınıklık) oluşmuştur.
Yaşadıkları pek çok ülkede, sosyal, siyasi, ekonomik pek çok probleme sebep oldukları, fesad çıkardıkları gerekçesiyle ve özellikle de dine dayalı nedenlerle Yahudi karşıtlığı (antisemitizim) oluşmuş, buralarda Yahudiler dışlanmış ve kötü muamele görmüşlerdir.
Hıristiyan dünyasında antisemitizmin kökenleri esasen dine dayanmaktaydı. Hıristiyanlar, Yahudilerin tümünü İsa’nın öldürülmesinden sorumlu tutuyordu. Buna göre, gerek İsa’nın ölümü sırasında hazır bulunan Yahudiler, gerekse toplu olarak Yahudi halkı, Tanrı öldürme suçunu işlemişlerdi. Böylece Tanrıyı öldürme suçlaması, Avrupa ve Amerika’daki Yahudilere karşı nefrete dönüşmüştür. Bunun yansıması olarak Yahudiler, birinci ve ikinci haçlı seferleri sırasında ciddi saldırılara maruz kalmışlardır.
İspanyol Engizisyonu, 1290 yılında tüm Yahudilerin İngiltere’den, 1396 yılında Fransa’dan, 1421 yılında Avusturya’dan, 1492'de İspanya'dan, 1497'de Portekiz'den kovulmaları, çeşitli pogromlar ve 1941 ve 1945 yılları arasında Nazi Almanya’sının gerçekleştirdiği holokost, Yahudilerin gördüğü sürgünler arasında gösterilebilir.
Bütün bu sürgünlerle 1800’lerin sonlarına kadar Filistin topraklarından uzak kalan Yahudiler, Filistin’e dönme hayalini hiçbir zaman kaybetmemiş, hep korumuşlardır.

Yahudilerin dünya üzerinde dağınık ve zillet halinde yaşadıkları 19. Yüzyılın son çeyreğinde, bir çözüm önerisi olarak Siyonizm kavramı ortaya atılmıştır.
Siyonizm ilk olarak,  1890 yılında, Avusturyalı Yahudi yayımcı Nathan Birnbaum tarafından, kendi çıkarttığı Selbstemanzipation adlı gazetede, Yahudi milliyetçiliğini tanımlamak için bir terim olarak kullanılmıştır.
Sonrasında, Avusturya-Macaristanlı gazeteci Theodor Herzl tarafından 1897 yılında yayımlanan Der Judenstaat (Yahudi Devleti) isimli kitapla birlikte siyonizm siyasi bir hüviyet kazanmıştır.
Siyonizm kelimesi, İbranicedeki Siyon sözcüğünden gelir ve Kudüs yakınlarında bulunan Siyon Dağı'na dayandırılır. Sonraları Siyon, tüm Kudüs şehrini ve İsrail Diyarı'nı ifade edecek manada kullanılmaya başlanmıştır.
Siyasi manada Siyonizm ise; 19. Yüzyılın sonlarında doğmuş, Yahudi milliyetçiğini temel alan, Yahudileri Siyon (Kudüs) merkezli İsrail Diyarı (Eretz Israel)’de toplamak ve Yahudi devletinin asırlar sonra yeniden kurulmasını sağlamak amacını güden bir ideolojidir.
Siyonizm, siyasi olduğu kadar, zaman içerisinde tarihi, kültürel, teolojik unsurlardan beslenmiş, yıkıcı bir yaklaşımdır.
Siyonizm, Siyon (Kudüs) merkezli İsrail Diyarı’nın, Tanrı tarafından Yahudilere “Vaadedilmiş Topraklar (Arz-ı Mevud)” olduğunu iddia eder. Bu iddialarını muharref Tevrat (Eski Ahit)’a dayandıran Yahudiler, Tanrının kendilerine vaadettiği bu toprakları, ne pahasına olursa olsun ele geçirmenin ve burada devlet kurmanın hakları olduğuna inanırlar.